سال 87 هم رسید . از پس یک سال غم و شادی ، بهاری دیگر آمد . نوروزتان خجسته ، بهارتان خرم و سال جدیدتان مبارک باد !

سال 86 سال عجیبی بود . بسیار خوب آغازش کردم . در بهار و تابستان مشکلاتی شروع شد که می شد حل شود . در پاییز طوفانی از راه رسید و بسیاری کاشته ها را از بن کند . سردی زمستانش آنقدر زیاد بود که بعضی ها را منجمد کرد .

بدبینی ، ریشه ی بسیاری مشکلات بود . دیر گاهی ست با این بنیان کن آشنایی دارم اما نمی دانستم که  روزی دامن خودم را هم می گیرد . می دانم  ریشه ی  مشکلات چیست ، اما نمی توانم بگویم . کسانی که مشکلات را به وجود آوردند بهتر از من می دانند که چه شد ؟ من مجاز نیستم که چشم ببندم و دهان بگشایم و هر آنچه می دانم  را فریاد بزنم . سخت ترین لحظاتم ، زمان هایی بود که می دانستم چه اتفاقی می افتد و نمی توانستم ریشه ی مشکلاتم را به دیگران بگویم . بیشترین فشارها را تحمل می کردم و نمی توانستم دم بزنم . هر سخن صادقانه ام به سد بدبینی ها و شک ها برخورد می کرد و راه نفوذش از بین می رفت ...

به هر حال سال 86 هم گذشت اما اطمینان دارم که آثار اتفاقاتش تا سال ها و شاید هم تا پایان عمرم باقی می ماند .

بسیاری دوستان هم تحملم کردند . تلاش می کنم آثار بیرونی و رفتاری اتفاقات به وجود آمده را از بین ببرم اما نمی توانم آثار درونیش را پاک کنم .

سال 86 هم گذشت ، قرار نبود سال جدید این گونه آغاز شود ...

یکی از بهترین لحظات زندگی هر کس زمانی ست که می تواند درون رفتارهای متناقض دیگران کنکاش کند و نیت اصلیشان را بشناسد . وقتی نیت ها آشکار می شود ، سکوت عجیبی حاکم می گردد و دیگر هیچ !

در حالیکه ستاد اصلاح طلبان و ائتلاف فراگیر به نحوه ی برگزاری انتخابات ، مراحل شمارش و اعلام آرا اعتراض دارند ، سکوت عجیبی سران حزب اعتماد ملی را فرا گرفته است . بیش از ۲ سال است که مهدی کروبی به روش های مختلف و در هر تریبونی ، اصلاح طلبان را مورد انتقاد های بسیار گزنده قرار داده به امید اینکه با گرفتن امتیاز هایی ، فراکسیونی در مجلس تشکیل دهد و راه را برای انتخابات ریاست جمهوری فراهم کند .

اگر حزب اعتماد ملی انتخابات برگزار شده در تهران را سالم بداند ، باید به شکستی سنگین اعتراف کند . چرا که با همه ی پرخاشگری ها به اصلاح طلبان و نزدیکی با مخالفان اصلاحات ، حتی قائم مقامش نتوانست در بین 50 نفر اول تهران جایی داشته باشد .

اگر هم سران اعتماد ملی ، مانند اصلاح طلبان و ائتلاف فراگیر به تخلف در انتخابات اعتقاد دارند و سکوت کرده اند ، خیانتی را مرتکب شده اند که باید در برابر مردم پاسخگو باشند .

امروز چندم اسفنده ؟!

باران بهاری می بارد ، باز هم شعر لطیف حمید مصدق :

وای ، باران ؛

        باران ؛

شیشه ی پنجره را باران شست .

از دل من اما ،

چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

راه حل چیست ؟ استفاده از تجربه ی دیگران بسیار خوب است اما تجربه کسانی که به نتیجه ی خوبی رسیده اند نه کسانی که هر روز از نو شروع می کنند و ناتوانتر از گذشته ، به راه بی هدفشان ادامه می دهند .

الگوی زندگی ما کسانی باید باشند که گوشه ای از زندگیشان را سامان داده اند نه کسانی که شک و تردیدها را در وجود ما تزریق می کنند . باید خلاف جهت آب ذهنیت های منفی شنا کرد . به قول شریعتی ، هر ماهی مرده ای می تواند در جهت آب شنا کند . اگر توانستی خلاف بدبینی ذاتی جامعه ی ایرانی شنا کنی و موفق شوی هنر کرده ای نه اینکه موافق دودلی ها همراه امواج شوی و خود را به قضا و قدر بسپاری .

برای سالم ماندن و خوب زندگی کردن هزینه هایی لازم است که باید تحمل کنی . اگر نه ، آینده ای انتظارت را می کشد که عقده ای تر از شکست خوردگان خواهی شد و پریشانتر از گذشتگان !

به نظر من این خانواده از بسیاری از ما بهتر زندگی می کنند . ما خانه و زندگی و ماشین و هزار و یک جور سرگرمی داریم و باز هم معیارمان برای نزدیکی به دیگران میزان داراییشان است . اگر کسی کاری برایمان می کند ، می خواهیم آنقدر بزرگ باشد که چشم دیگران بترکد ! اگر هم کسی نتوانست یا نخواست چشم دیگران را بترکاند به راحتی حذفش می کنیم .

بسیاری از مردم هستند که اگر مال و اموالی نداشته باشند بهتر و درست تر زندگی می کنند و تا به جایی می رسند تیشه بر ریشه ی زندگیشان می زنند .

به نظر می رسد ، آثار سفرهای استانی هیات دولت و چند برابر شدن بودجه های بدون مطالعه در استان های محروم به تدریج خود را نشان می دهد .

گویا آقایان فراموش کرده اند که شرایط ذکر شده برای بوسیدن دست احمدی نژاد از وظائف رییس دولت است و در صورتیکه رییس جمهور آنها را انجام ندهد ، باید پاسخگو باشد . نه اینکه در صورت انجام دادنش بوسه بر دستانش بزنند .

افسوس که فرهنگ دست بوسی هنوز از این مملکت و به خصوص نخبگانش رخت بر نبسته !

وبلاگ هم دنیای عجیبی دارد . بسیاری آزادند که نظراتت را بخوانند یا نخوانند . زمزمه های تنهایی هایت را بشنوند یا نشنوند . تو هم نمی دانی که در چه وضعیتی هستی و نوشته هایت را چه کسی می خواند ؟

آزادی جالبی در آن نهفته است . همه را آزاد می گذاری که نظراتت را بدانند و هیچ کس ملزم به دانستن افکارت نیست . زیباترین نوع ارتباط با دیگران همین است ، دیگران را آزادانه در افکارت شریک کنی . اگر خواستند پاسخ می دهند و اگر نخواستند صفحه ات را می بندند !

تجربه ی مجلس ششم نشان داد که در نظام قانونگذاری ایران ، مصوبه های مجلس اهمیت چندانی ندارد و نهاد هایی همچون شورای نگهبان و مجمع تشخیص مصلحت قدرت زیادی برای جلوگیری از مصوبات مجلس دارند .

اعتماد ملی در صورت تشکیل فراکسیونی قوی یا باید طرح بدهد و تصویب کند و نظاره گر رد از طرف شورای نگهبان باشد و سکوت کند ، یا به فشار و تهدید روی بیاورد که بارها اعلام کرده از تندروی ها پرهیز می کند .

با توسل به روش های متداول و با وجود این گونه احزاب ، نه تنها قوانین مطبوعات ، انتخابات و ... تغییر مثبت نمی کند بلکه احتمال بسته تر شدن فضا هم وجود دارد .

گدا صفتان هم اگر با ۱۰۰۰ رنگ ، خودی بیارایند ، ذات گدایشان را نمی توانند پنهان کنند .

اصلاح طلبان ، مجلسیان و دولتیان دیروز که دولت و مجلس اصولگرا را علت اصلی مشکلات کشور می دانند ، به طرز بسیار آشکاری افراد برجسته ی احزاب همفکرشان را از لیستشان حذف کرده اند .

اصولگرایان ، دولتیان و مجلسیان طرفدار اتحاد و مخالف اصلاح طلبان آمریکایی نیز تنها چیزی که ندارند ، اتحاد است !

اگر در طول ۳-۲ هزار سال تاریخ ایران توانستید ۵۰ نفر را پیدا کنید که برای ۴-۳ سال در کنار یکدیگر کار کنند و متحد باشند !

فرقی نمی کند که کسی بخواهد چه کاره باشد ، نماینده ی مجلس یا وکیل دادگستری یا ... یا آبدارچی فلان اداره ... آنچه اهمیت دارد احراز صلاحیت توسط حاکمان است .

او برای فعالیت نکردن به اثبات ناتوانیش نیازی ندارد که هیکل نحیفش گواهی ست بر درماندگیش ...

اما وقتی می بینم عده ای همه چیز دارند و برای اثبات ناتوانیشان اشک می ریزند ، افسوس می خورم .  

وقتی می خندی یار من ، افسوس می خورم که در این وانفسا  دردی نداری .

اما چند ماهی ست به نوعی به جنایت هایی فکر می کنم که از گوشه و کنار می شنوم . کمی فکر کنید ، بسیاری از ما فرق چندانی با جنایتکاران نداریم .

اگر مادری دخترش را برای امرار معاش می فروشد ، مادری دیگر ظاهری امروزی به آن می دهد و علاقه ی فرزندش را برای سرپوش گذاشتن بر عقده های خود فنا می کند .

اگر شوهری همسرش را معتاد می کند ، مادر یا پدری فرزندشان را آنچنان وابسته و سرسپرده می کنند که فرق چندانی با معتاد ها ندارند .

اگر پدری آتش سیگار را بر بدن فرند خردسالش خاموش می کند ، پدر دیگری درد زجر تدریجی مدرن را به خانواده اش می چشاند .

اگر جوانی از درد نداری دزدی می کند ، تحصیل کرده ای با یک امضا میلیون ها جابجا می کند .

اگر دخترک عاشقی با جوانی فرار می کند ، دختر دیگری به خاطر محقق نشدن خواسته های مدرن و مضحکش از همان جوان فرار می کند .

اگر جنایتکاری قتلی می کند ، بیماری دیگر با شک و تردیدهای بی مورد ، فکر و قلب و احساس دیگران را می کشد ...

ما فرق چندانی با جنایتکاران و اوباش نداریم . فقط با ظاهری آراسته تر در انظار ظاهر می شویم و با جملاتی زیباتر ، بدترین جنایت ها را مرتکب می شویم .

آنها در لحظه ای تحمل از دست می دهند و فاجعه ای می آفرینند ، ما دائم در حال انجام فاجعه ای هستیم که خود خبر نداریم .

کشور بدبختی مانند ویتنام که توسط آمریکا با خاک یکسان شده و مردمش هنوز زخم های جنگ نابرابر را بر بدن دارند ، در کنار دشمن قدیمی ، علیه ایران رای داد .

یکی از دوستان همیشه می گوید : " چه بدبخت شدم من ! "

هنوز چند هفته ای از اعلام مختومه شدن پرونده ی هسته ای ایران و بازگشت آن به آژانس توسط محمود احمدی نژاد نمی گذرد که مدیر کل و معاون آژانس موضوع موشک های ایرانی را هم در پرونده ی هسته ای باز کرده اند .

گرچه بسیاری بر این باورند که برنامه ی هسته ای ایران صلح آمیز است ، اما ورود البرادعی به موضوع موشک ها ، گشایش پرونده ای جدید علیه ایران است . 

زیبایی شعر حمید مصدق در استفاده از ساده ترین کلمات است و عمیق ترین معانی .

...

باز کن پنجره را

من تو را خواهم برد ؛

به شب جشن عروسی عروسک های

کودک خواهر خویش ؛

که در آن مجلس جشن

صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس

صحبت از سادگی و کودکی است .

چهره ای نیست عبوس .

کودک خواهر من

در شب جشن عروسی عروسک هایش می رقصد

کودک خواهر من ،

امپراتوری پر وسعت خود را هر روز

شوکتی می بخشد .

کودک خواهر من نام تو را می داند

نام تو را می خواند !

     - گل قاصد آیا

        با تو این قصه ی خوش خواهد گفت ؟! -

...

یکی از مقولاتی که همیشه فکرم را مشغول کرده " نسبی گرایی " بوده و هست . در مورد نوشته ی " با سرعت " نوشته ای که از " نسبی گرایی " به " قطعیت " در حرکتم . اصلا این گونه نیست ، حتی در مورد کسانی که قاطعانه چیزی را رد یا قبول کردند ، لحظه ای نسبی گراییم را از دست ندادم . هر چیزی را در جای خود دیدم و قضاوت کردم و در بسیاری مواقع با درک اوضاع متفاوت دیگران ، تصمیم های ظاهرا متضادی گرفتم .

طرف نوشته ی من اندک کسانی نیستند که تار و پود وجودم را می شناسند ، بلکه کسانی هستند که به " قطعیت " رسیده اند و مرا به انواع کوتاهی ها متهم می کنند . روانشناسانی که فکرم را می خوانند و قاطعانه بر اساس یافته هایشان رای صادر می کنند ! افرادی که صادقانه ترین جملات و برخوردها را " سیاسی کاری " می خوانند و با کودکانه ترین روش ها پاسخ می گویند .

آیا با کسانی که قاطعانه توهمات خویش را درست می پندارند ، می توان جز قطعیت راهی را در پیش گرفت ؟

من همان آدم " نسبی گرایی " هستم که بودم ، ذاتم این است و جز این نمی توانم باشم . اما حساب افراد را از یکدیگر جدا کن . 

دولت ، سال ۸۴ را با وعده های اقتصادی و رفاهی و بشارت بودجه ای عادلانه برای سال ۸۵ به پایان رساند . در ابتدای سال ۸۵ تورم ناشی از سیاست های اقتصادی را انکار کرد و در انتهای سال هم چند بانک خصوصی و مافیای اقتصادی و مخالفان را عامل گرانی معرفی کرد . گرانی های سال ۸۶ را به تورم جهانی و دولت های قبلی نسبت داد و اکنون مجلس اصولگرا و مجمع خودی را مسبب تورم و عواقب ناگوار بودجه ی ۸۷ معرفی می کند .

احتمالا برای تورم سال ۸۸ هم شورای نگهبان و ... مقصر معرفی خواهند شد !

تو به من خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه .

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز ،

سال ها هست که در گوش من آرام ،                                             

                                              آرام

خش خش گام تو تکرار کنان ،

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا ،

     - خانه ی کوچک ما

                         سیب نداشت

اشتباه بسیاری در این است که با تجربه ی دیگران یا عاشق زندگی می شوند یا متنفر ، حد وسطی وجود ندارد . زندگیشان بر اساس تجربه ی دیگران شکل می گیرد اما بیشتر متمایل به جنبه های منفی هستند تا مثبت . از منفی ها می ترسند و آگاه و ناخودآگاه صورت بسیاری از مسائل را پاک می کنند . تا چه زمان فرا رسد و این گونه نگرش ها زندگی ها را از هم بپاشد ؟

عجب دنیای عجیبی داریم ، کودکی با مقعه سفید نگران خرد شدن بیسکویت هایش است و آن که همه چیز دارد نگران ...