واقعا فرق چندانی بین آنها نیست . نزدیکان دولت کلمات را در کاغذ کادو می پیچند و مخالفان ، عریان بیان می کنند .

پیشنهاد بسیار خوبی ست ، اما ترس از عواقب تشکیل این نوع دادگاه ها هم کم نیست . وقتی که صفی بسیار طولانی از سیاستمداران نام آشنا تشکیل شود ، گریزی از واقعیت ها نیست .

در بسیاری از کشورها ۲۰ سال برنامه ریزی می کنند تا ۲ سال بهره ببرند ، در کشور ما با ۲ سال اقدام نادرست ، ۲۰ سال به عقب بر می گردیم .

خانه از پای بست ویران است ...

به نظر می رسد اجرای سیاست های دستوری و اعمال محدودیت برای مردم نه تنها کارساز نیست بلکه فساد آور است و فساد از آنجا آغاز می شود که ماموران شهرداری مسئول گزارش کردن واحدهای خالی هستند . طرح هایی از این نوع ، همچون طرح سهمیه بندی بنزین از ابتدا محکوم به شکست است . امروز هیچ کس دغدغه تهیه بنزین را ندارد . برخی از کارت های سوخت آژانس ها استفاده می کنند ، بعضی از تاکسی ها و وانت ها بنزین می خرند و جمعی هم با پرداخت ۸۰ هزار تومان کارت های خود را شارژ غیر قانونی می کنند .

عوارض مصوب شورای شهر هم خود عوارضی دارد که نه تنها فساد آور است بلکه هزینه های بیشتری را به دولت تحمیل می کند . روشن نگه داشتن لامپ ها ، باز گذاشتن شیرهای آب ، استفاده از گاز ارزان قیمت و ... می تواند راه های فرار برای اثبات استفاده از واحد های خالی باشد و گزارش های ماموران شهرداری را خنثی سازد .

نه اجرای طرح سهمیه بندی بنزین بر رفتار مصرف مردم تاثیر گذاشت و نه طرح عوارض بر واحدهای خالی تاثیری بر کاهش اجاره بهای مسکن می گذارد که شاید زمینه های خروج سرمایه ها از بخش مسکن را هم فراهم آورد و خود باعث افزایش قیمت مسکن گردد .